W 1955 roku powstała jednostka, która wywarła ogromny wpływ na rozwój i obecny kształt Army Air Corps, Joint Experimental Helicopter Unit, eksperymentalna jednostka śmigłowcowa, wyposażona w śmigłowce Westland Whirlwind, której zadaniem było opracowanie taktyki użycia tych maszyn na współczesnym polu walki. W listopadzie 1956 roku jednostka wykazała swoją skuteczność dokonując pierwszego w dziejach desantu przy użyciu śmigłowców na Port Said podczas kryzysu sueskiego. 1 września 1957 roku ówczesny minister obrony Duncan Sandys powołał do życia Army Air Corps z połączenia Light Liaison Flights, lekkich eskadr łącznikowych RAF-u skupiających personel latający dawnych oddziałów szybowcowych i Air Observation Post. Do zadań korpusu należało rozpoznanie, transport wyposażenia i żołnierzy, łączność i współpraca z artylerią, korygowanie jej ognia i rozpoznawanie celów. Początkowo główną rolę w tych zadaniach spełniał samolot Auster AOP.9 a głównym terenem działań była Europa Zachodnia i Brytyjska Armia Renu (British Army of the Rhine), w skład której wchodziła znaczna część sił Korpusu. Początkowo jedynym uzbrojeniem samolotów Army Air Corps była broń osobista pilotów. Wsparcie ogniowe z powietrza dla sił lądowych nadal zapewniały jednostki RAF-u.