wojsko jedynie czasem wyróżniało osobno w ewidencji lepsze samoloty „typu B”Niektóre starsze lub mniej szczegółowe publikacje określają samoloty z silnikiem M-86 jako DB-3B lub 3b, a z silnikiem M-87 jako DB-3M (, ). Oznaczenie DB-3M według i było jednak przewidziane dla samolotów Ił-4.. Dalszym etapem rozwoju był gruntownie przekonstruowany DB-3F (późniejszy Ił-4) z 1939 roku, który przez pewien czas produkowano równolegle. DB-3B produkowano w Woroneżu do końca 1939 roku, w Moskwie do marca 1940 roku, a w Komsomolsku aż do początku 1941 roku. Spotykane jest też w starszej literaturze dla tych samolotów oznaczenie DB-3M, lecz było ono wczesnym oznaczeniem wersji DB-3F.
Dalsze modernizacje i późna produkcja Dalsze ulepszenia wynikały z doświadczeń wojny zimowej z Finlandią na przełomie 1939/1940 roku. Walki ujawniły ograniczone kąty ostrzału uzbrojenia, szczególnie dolnego karabinu maszynowego, który był nieefektywny także dlatego, że strzelec–radiotelegrafista musiał go obsługiwać na przemian z wieżą, tracąc przy tym możliwość nieprzerwanej obserwacji. Dlatego też skład załogi zaczęto zwiększać do czterech lotników, w tym dwóch strzelców.