Dlatego też nie zawiera on posągu Buddy, co jest ewenementem w klasztorach koreańskich.
Druga część relikwii została przez niego umieszczona w klasztorze Hwangnyong i dlatego oba klasztory uważane są za „klasztory braterskie”.
Klasztor ten uważany był za najważniejszy w zjednoczonej Silli i Goguryeo, czyli w okresie, gdy buddyzm był religią państwową. Sam Chajang rozwinął buddyzm w Silli i stworzył jego mocne formalne podstawy. Rozpoczął w tym klasztorze wyświęcanie mnichów, co jest kontynuowane do dziś. Jego wpływ był tak wielki, że uważa się, iż 80% rodzin tego kraju przyjęło wtedy 5 wskazań buddyjskichChris Verebes, Empty House. Zen Masters and Temples of Korea, str. 32. T’ongdo był także wyróżniającym się klasztorem w okresie panowania antybuddyjskiej dynastii YI (Joseon (XIV–XX w.)
Pod koniec XVII w. klasztor uległ pożarowi, z którego ocalał tylko gmach Taeungjŏn. Wkrótce klasztor został odbudowany.