Wkrótce w klasztorze powstały trzy grupy mnichów: pierwsza grupa szukała protekcji w tradycji Jōdo-shū, druga – w Higashi Hongan-ji oraz trzecia - w szkole sōtō. Wszystko to dlatego, iż T’ongdo sa był najlepiej prosperującym klasztorem w Korei i dla japońskich misjonarzy byłby cennym nabytkiemHwansoo Ilmee Kim, Empire of the Dharma, s. 99.
W 1908 roku do klasztoru przybył misjonarz Jōdo-shū Kōtan Saibi, aby uczynić z tego klasztoru oficjalną filię szkoły Czystej Krainy, jednak został wypędzony przy użyciu siły przez mnicha z Wŏnjong – Kanga Taeryŏna (1875–1942)Hwansoo Ilmee Kim, Empire of the Dharma, s. 211.
W 1910 roku Patriarcha Yi Hŏgwang rozpoczął projekt wybudowania świątyni w centrum Seulu (Chogye sa), która służyłaby jako główna kwatera koreańskiego buddyzmu, jednak potrzebne były pieniądze. Uzgodnił więc z przedstawicielami klasztoru T’ongdo, że jeśli władze zaaprobują Wŏnjong, to wtedy Yi uczyni z tego klasztoru główny klasztor Korei. Jednak ministerstwo nie zgodziło się na Wŏnjong i Patriarcha Yi nie otrzymał pieniędzy od klasztoru.
Klasztor ten jest 15 parafialną świątynią Korei. Stąd zarządza się 92 klasztorami.