Najstarszy zachowany opis bogucickiego kościoła parafialnego pochodzi z akt wizytacji z 1598 roku. Był to obiekt drewniany, z wolnostojącą dzwonnicą. Powszechnie przyjmuje się, że ta świątynia była pierwszym kościołem parafialnym. W jej miejsce w 1773 roku postawiono nowy obiekt, także drewniany. Jego budowniczym był proboszcz ks. Florian Operkalski, a w okresie jego posługiwania w bogucickiej parafii pojawili się wikariusze. Kościół przetrwał do 1891 roku, kiedy to rozpoczęto jego rozbiórkę.

Prócz kościoła parafialnego na terenie parafii istniał kościół „na górce” wymieniony już w 1598 roku. Miał on charakter pątniczy i czczono z nim obraz Matki Bożej Boguckiej, dlatego też ściągało do niego wielu wiernych, także z dalszych rejonów. W tym okresie wierni najliczniej gromadzili się w odpust Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. Z czasem kult ten uczynił z Bogucic znane sanktuarium maryjne co spowodowało, że duszpasterstwo rozwijało się w dwóch ośrodkach: przy kościele parafialnym i przy kościele „na górce”. Apogeum ruchu pielgrzymkowego zanotowano w 1929 roku, kiedy to przybyło 60-70 tys. pątników.