Inne jego ważniejsze utwory to powieści Darol-madżanin (Dom wariatów, 1942), Gholtaszan diwan (Dyktator monarchii, 1946), Sahra-je mahszar (Pole sądu ostatecznego, 1947) i Raheab-name (Księga o wodociągu, 1948) oraz nowela Szurabad, która została przetłumaczona także na język polski.
Przez całe życie pozostał wierny oświeceniowemu ideałowi literatury, która miała dla niego wymiar moralistyczny i dydaktyczny. Poprzez swoją twórczość dążył do unowocześnienia Iranu i zmiany panującej tam autokracji. Był jawnym zwolennikiem przyswojenia przez Iran kultury zachodniej, ale jednocześnie obawiał się utraty tożsamości swojej ojczyzny w wyniku tego procesu, stąd dążąc do stworzenia nowoczesnego języka perskiego zarazem starał się zachować jego unikalny charakter.
Życiorys Dzieciństwo i młodość Był najstarszym dzieckiem słynnego kaznodziei okresu rewolucji konstytucyjnej Dżamaloddina Esfahaniego. Jego matką była Marjam Chanum, córka isfahańskiego notabla Mirzy Hasan-Bagher Chana. Początkowo pobierał tradycyjne nauczanie religijne, by później przenieść się do szkoły prowadzonej przez postępowego duchownego, gdzie nauczano także nieco arytmetyki i angielskiego. W 1902 rodzina przeniosła się do Teheranu i zaczął uczęszczać do jednej z niewielu ówcześnie nowoczesnych szkół, gdzie nauczano m.in.