W 1917 wraz z innymi członkami Komitetu Dżamalzade wziął udział w Kongresie Socjalistycznym w Sztokholmie.
Podczas nieobecności Dżamalzade w Berlinie Taghizade i Ghazwini założyli czasopismo Kawe, które miało wychodzić od 24 stycznia 1916 do 30 marca 1922. W trakcie I wojny światowej miało ono wymiar przede wszystkim polityczny, jednak w styczniu 1920 Taghizade ogłosił, że Kawe będzie odtąd poświęcone głównie nauce, literaturze i historii. Miało ono walczyć o przyswojenie europejskiej cywilizacji w Iranie, promować perski język i literaturę, bronić narodowej jedności oraz walczyć o wolność w Iranie i poza nim. Czasopismo miało w Iranie liczne grono czytelników. Czas współpracy z Kawe był prawdopodobnie najpłodniejszym okresem w życiu Dżamalzade. Zachęcony do tego przez Ghazwiniego, zapoznał się wówczas z pracami europejskich orientalistów, takich jak E.G. Browne, Josef Markwart, Wilhelm Geiger i Oskar Mann. Bazując na ich pracach oraz własnych badaniach w latach 1916 – 1921 opublikował szereg artykułów na temat perskiego języka, poezji i historii, w tym serię piętnastu artykułów na temat historii stosunków Iranu z Rosją. W 1918 wydał także książkę Bezcenny Skarb.