Okres berliński thumb|left|160px|Pierwsza strona numeru czasopisma Kawe z 1921 Wkrótce po wybuchu I wojny światowej jeden z dawnych przywódców konstytucjonalistów, a obecnie irański działacz emigracyjny, Hasan Taghizade, zaprosił wybranych irańskich emigrantów przebywających w Europie do ustanowienia Komitetu Irańskich Nacjonalistów (pers. Komita-je Mellijun-e Irani) w Berlinie. Dżamalzade był jednym z najmłodszych członków grupy, do której oprócz niego należeli m.in. Mahmud Chan Ghazwini, Ebrahim Purdawud i Hosejn Kazemzade Iranszahr. Działający pod egidą niemieckiego rządu Komitet, który po raz pierwszy zebrał się w styczniu 1915, miał walczyć z kolonialnymi interesami Wielkiej Brytanii i Rosji w Iranie. W 1915 Dżamalzade znalazł się w Bagdadzie, gdzie wraz ze swoimi towarzyszami stworzył gazetę Rastakiz, istniejącą od sierpnia 1915 do marca 1916. Następnie próbowali oni wywołać powstanie kurdyjskich i lurskich plemion w Kermanszahu i Lorestanie, te działania zakończyły się jednak niepowodzeniem. Wraz z postępami rosyjskich armii w Iranie i brytyjskich w Iraku aktywiści musieli uciekać do Berlina. Podczas podróży z Bagdadu do Stambułu Dżamalzade odnotował zamęt i był świadkiem głodu oraz śmierci wielu Ormian (zobacz Ludobójstwo Ormian).