Okres genewski thumb|160px|Grób Mohammada Dżamalzade i jego żony w Genewie W 1931 poślubił swoją drugą żonę, Niemkę Margaret Eggert, i przeniósł się do Genewy, by zatrudnić się w Międzynarodowej Organizacji Pracy (ILO) przy ONZ. Pracował tam aż do swojej emerytury w 1956, monitorując warunki pracy głównie na Bliskim Wschodzie i w Azji Południowej i podróżując wraz z delegacjami ILO do Indii, Iraku, Iranu i Turcji. Jego naukowa i literacka twórczość uległa ponownemu ożywieniu po abdykacji Rezy Szaha w 1941, kiedy to opublikował szereg powieści, zbiorów opowiadań i publikowanych w nowo powstałych czasopismach artykułów. Począwszy od 1942 wydał takie powieści jak Darol-madżanin (Dom wariatów, 1942), Gholtaszan diwan (Dyktator monarchii, 1946), Sahra-je mahszar (Pole sądu ostatecznego, 1947) i Raheab-name (Księga o wodociągu, 1948). Opublikował także dramat/powieść Masume-je Szirazi (Masume z Szirazu, 1954) i kilka zbiorów opowiadań, takich jak Amu Hosejn-Ali (Wujaszek Hosejn Ali, 1942), Talk o Szirin (Słodkogorzkie, 1956), Szahkar (Arcydzieło, 1957), Kohne o now (Stare i nowe, 1959), Gajr az Choda hiczkas nabud (Nie było nikogo prócz Boga, 1960).