Do później wydanych zbiorów opowiadań należały Aseman o risman (Kogut i byk, 1964), Ghesseha-je kuta bara-je riszdar (Krótkie historie dla brodatych dzieci, 1974) i Ghesse-je ma be sar resid (Koniec historii, 1978). Skompilował także słownik zwrotów kolokwialnych Farhang-e loghat-e amiane (1962) oraz tom poświęcony charakterystyce Irańczyków zatytułowany Cholghijat-e ma Iranian (1966).
Chociaż mieszkając w Genewie odwiedzał Iran jedynie przez krótkie okresy czasu to zachowywał łączność z intelektualnym i literackim życiem kraju czytając książki i czasopisma oraz korespondując z autorami. W rezultacie pozostawił po sobie obszerne tomy korespondencji, które zaczęły być publikowane już za jego życia. Począwszy od 1977 zaczął przekazywać swoje kolekcje książek oraz archiwa bibliotece Uniwersytetu Teherańskiego, zaś część tantiem ze swoich książek przeznaczał na stypendia, instytucje edukacyjne oraz różne organizacje dobroczynne w Isfahanie. Przez całe życie był przeciwnikiem autokracji i stąd z radością powitał rewolucję islamską, gdyż przyniosła ona ze sobą obalenie monarchii, którą postrzegał jako ucieleśnienie despotyzmu w irańskiej historii. Jeszcze w latach 80. miał nadzieję, że jakaś forma socjalizmu lub socjalisttycznej demokracji, właściwa specyficznie dla Iranu, okaże się idealnym typem rządu dla jego kraju.