w ich wyniku władzę objęli przywódcy properscy (z wyjątkiem Salaminy, gdzie rządził progrecki Euagoras). W 331 p.n.e. królestwa cypryjskie opowiedziały się po stronie Aleksandra III Wielkiego podczas oblężenia Tyru. Spadkobiercy Aleksandra III Wielkiego pozbawili władzy niezależne cypryjskie miasta-królestwa, a wyspa przypadła w udziale Ptolemeuszom. W I w. p.n.e. wyspa stanowiła teren przetargowy w rozgrywkach między Ptolemeuszami a Rzymianami. Cypr został włączony do imperium rzymskiego 38 r. p.n.e.
W pierwszej połowie I w. n.e. nastąpił początek chrystianizacji Cypru, związany z działalnością apostołów św. Pawła i św. Barnaby (45-46 r.). W 325 roku liczna delegacja kościoła cypryjskiego wzięła udział w powszechnym Soborze Nicejskim I. W głównych miastach Cypru (Salamina, Pafos, Kurion, Soli) powstały pierwsze bazyliki chrześcijańskie, a na całej wyspie wiele klasztorów. Po podziale Cesarstwa Rzymskiego (396 r. n. e.) Cypr stał się częścią Cesarstwa Wschodniorzymskiego.