Średniowiecze Najazd Arabów w 618 zapoczątkował panowanie islamu, który został odrzucony przez ludność Cypru. Po 691 roku islam był ponownie przywracany przez muzułmanów za pomocą ekspedycji morskich w 743, 805 i 912 r. Panowanie bizantyńskie zostało przywrócone w wyniku akcji zbrojnej cesarza Nicefora II Fokasa w latach 963-964. Jako część cesarstwa bizantyńskiego Cypr przetrwał do 1191 roku, kiedy król angielski Ryszard I Lwie Serce opanował wyspę, uwięził jej władcę Izaaka Komnena i sprzedał ją templariuszom. Templariusze natomiast w 1192 odsprzedali ją byłemu królowi Jerozolimy, Gwidonowi de Lusignan.
Za panowania francuskiej dynastii Lusignanów nastąpił rozwój feudalizmu zachodnioeuropejskiego oraz przejściowa romanizacja wyższych warstw społeczeństwa wyspy. Narzucanie ludności Cypru obcych zwyczajów feudalnych oraz całego systemu nowych obciążeń przyczyniło się do buntów (zwłaszcza ludności wiejskiej), które ze wzmożoną siłą wystąpiły w XIV w., m.in. w 1331, 1345, 1373. Po wyparciu w 1291 krzyżowców z Palestyny Cypr był odosobnioną enklawą zachodnioeuropejskich feudałów i kupców we wschodnim basenie Morza Śródziemnego. W drugiej połowie XIII w. na wyspie rozpoczęła się ingerencja włoskich republik kupieckich: Pizy, Genui, Wenecji. W latach 1376–1464 portowe miasto Famagusta znalazło się we władaniu Genueńczyków.