W niezbyt jasnych okolicznościach sprzedała ona wyspę Wenecjanom, którzy w 1571 zostali z niej wyparci przez Turków osmańskich.
Panowanie Osmańskie Cypr stał się jednym z paszałyków imperium osmańskiego i stanowił w latach 1765-1803 udzielne ziemie (tur. hass) naczelnego admirała floty tureckiej, a następnie wielkiego wezyra. W 1785 reaktywowano zarząd głównego dowódcy floty nad wyspą, który miał zawiadywać Cyprem wspólnie z sułtańskim dragomanem, zarządcą podatków i pełnomocnikiem gubernatora w sprawach administracyjnych.
Na przełomie XVIII i XIX w. ucisk finansowy wobec ludności cypryjskiej znacznie się nasilił, co wywołało jej sprzeciw i powstania w 1804 i 1821. Próby reform, związanych także z eksperymentami politycznymi w samym Stambule (1821-1856) okazały się nieskuteczne. Rozwijał się nadal proceder odsprzedawania dzierżaw z podatków publicznych (iltizam), w tym także tych pochodzących z dóbr kościelnych cypryjskiego Kościoła prawosławnego. W walce wyzwoleńczej Grecji zapoczątkowanej w 1821 roku uczestniczyło wielu Cypryjczyków. Powstanie na Cyprze zakończyło się klęską i ścięciem prawosławnych duchownych. Zrodziła się wówczas idea połączenia (enosis) Cypru z Grecją, forsowana zwłaszcza przez cypryjski autokefaliczny Kościół prawosławny.