Po przegranej Turków w wojnie rosyjsko-tureckiej (1877-1878) udało się Wielkiej Brytanii, zmierzającej do stworzenia strategicznej bazy we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego, narzucić Turkom tzw. konwencję cypryjską (4 czerwca 1878), na której mocy przyznano Brytyjczykom prawo okupacji i administrowania wyspą.
XX wiek thumb|Makarios III W następstwie przystąpienia Turcji do koalicji z Niemcami 5 listopada 1914 Wielka Brytania dokonała formalnej aneksji Cypru, co zostało oficjalnie uznane w traktacie lozańskim (1923). 1 maja 1925 roku Wielka Brytania ogłosiła Cypr swoją kolonią, ustanawiając na wyspie rządy gubernatora. Panowanie brytyjskie, znajdujące odbicie w samowoli administracji kolonialnej oraz w narzucaniu ludności obcej kultury, doprowadziły w październiku 1931 do wybuchu powstania krwawo stłumionego przez wojska brytyjskie. Patrioci cypryjscy, dążąc do obalenia obcych rządów, propagowali w nowych warunkach ideę połączenia Cypru z Grecją, co znalazło oddźwięk w kołach nacjonalistów greckich głoszących hasła utworzenia Wielkiej Grecji. 15 stycznia 1950 roku z inicjatywy zwierzchnika Kościoła cypryjskiego, arcybpa Makariosa III, odbył się plebiscyt, w którym większość ludności opowiedziała się za zjednoczeniem z Grecją;