jednak władze brytyjskie nie uznały wyników plebiscytu. W tej sytuacji cypryjscy Grecy w 1955 powołali Narodową Organizację Cypryjskich Bojowników (EOKA) na czele z generałem Jeorjosem Griwasem. Partyzantka Griwasa, dopuszczająca się aktów terroru na Brytyjczykach, spowodowała wprowadzenie przez administrację kolonialną stanu wyjątkowego (1955-1959). Narodowy ruch Greków cypryjskich, powiązany z ideą enosis, wywołał z kolei protesty i akty terroru tureckiej mniejszości wyspy. Strony konfliktu odwołały się o pomoc do Grecji i Turcji. W następstwie rezolucji ONZ doszło do rokowań z udziałem Wielkiej Brytanii, Grecji i Turcji. W ich wyniku 16 sierpnia 1960 proklamowano niepodległą Republikę Cypryjską. Jej prezydentem został arcybiskup Makarios III, wiceprezydentem zaś Turek cypryjski, Fazil Kucuk. Zgodnie z nową konstytucją władza wykonawcza należała do prezydenta, wiceprezydenta oraz powołanego przez nich rządu liczącego 10 członków (7 narodowości greckiej i 3 tureckiej). Konstytucja przyznawała wiceprezydentowi oraz ministrom prawo weta wobec wszystkich decyzji prezydenta w sprawach polityki zagranicznej, obronności i gospodarki. W tym samym roku Cypr został przyjęty do ONZ, a rok później stał się członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów.