Starożytność do X w. thumb|200px|Budowla z okresu pierwszych wieków Starożytne wpływy rzymskie w Irlandii były raczej nikłe. Imperium nie podjęło próby podboju wyspy, mimo bliskości Brytanii. Efektem wpływów stało się zapewne stworzenie celtyckiego pisma ogamicznego, używanego w IV–VII w. w południowej Irlandii. Chrześcijaństwo dotarło początkowo do południowych i południowo-wschodnich części wyspy, a w V–VI w. dokonała się pełna chrystianizacja ludności; nieco późniejsza tradycja zasadniczą rolę przypisała tu misji św. Patryka w połowie V w. Pierwszeństwo wśród ośrodków kościelnych zyskał Armagh. Jedną z charakterystycznych cech iryjskiego chrześcijaństwa stał się monastycyzm.
Od VI wieku liczne klasztory stanowiły podstawę struktury kościelnej Irlandii, pełniąc zarazem funkcję ośrodków studiów religijnych, nauczania, sztuki i piśmiennictwa. W VII i VIII wieku irlandzkie klasztory stały się jednymi z najważniejszych centrów nauki i kultury chrześcijańskiej w Europie. Rozwijano w nich studia nad łaciną, twórczość artystyczną oraz działalność skryptoryjną, a wyspa była celem podróży uczonych z kontynentu europejskiego. Wzajemne oddziaływanie chrześcijaństwa i tradycji celtyckich doprowadziło do rozkwitu irlandzkiej sztuki i literatury w języku łacińskim oraz staroirlandzkim.