Retoryka powieści milicyjnych była podporządkowana ideologicznym tezom o moralnej wyższości ustroju komunistycznego nad kapitalistycznym.
Losy powieści milicyjnej po 1989 roku W Polsce po przemianach ustrojowych z 1989 roku powieść milicyjna w dotychczasowej formie straciła rację bytu. Nostalgia za gatunkiem przetrwała jednak w okresie III Rzeczypospolitej. Do przykładów tzw. powieści neomilicyjnych, nawiązujących do realiów PRL-u, należy m.in. twórczość Bożeny Ciekierskiej-Więckiej (Msza za mordercą, 1993) oraz Ryszarda Ćwirleja (Upiory spacerują nad Wartą, 2007; Trzynasty dzień tygodnia, 2007; Ręczna robota, 2010; Mocne uderzenie, 2011; Śmiertelnie poważna sprawa, 2013).
Do nurtu groteskowo-neomilicyjnego zaliczana bywa również twórczość Igora Frendera (Igora Wojciechowskiego), autora określanego jako twórca pierwszej polskiej powieści inspirowanej estetyką Giallo. Jego powieść Człowiek Jatka (2018), rozpoczynająca serię o kapitanie Janie Jedynie, stanowi połączenie kryminału milicyjnego, groteski, absurdu i horroru, będąc zarazem ironicznym przetworzeniem konwencji peerelowskiej powieści kryminalnejG.