Sprawiedliwość ekologiczna (sprawiedliwość środowiskowa) – nurt badawczy i aktywistyczny, który zajmuje się społecznymi nierównościami w dostępie do korzyści środowiskowych (np. terenów zielonych) oraz stopniu narażenia na problemy środowiskowe (np. smog). Koncepcja, będąca m.in. elementem zielonej polityki, która podkreśla równy dostęp ludzi do wysokiej jakości, czystego środowiska naturalnego, niezależnie od narodowości, religii, rasy, statusu materialnego czy jakiegokolwiek innego czynnika. Uwzględnia ona także egalitarny dostęp do dóbr i usług wpływających na jakość życia, takich jak zdrowa żywność, zieleń miejska i tereny rekreacyjne, opieka zdrowotna czy edukacja.
Przykłady działań Wykluczenie społeczne występuje razem z wykluczeniem ekologicznym, czego przykładem jest słaba jakość przestrzeni publicznej na obszarach zdegradowanych i zanieczyszczonych przez przemysł, górnictwo czy rabunkową eksploatację zasobów naturalnych. Środowiskowe koszty rozwoju, czyli efekty uboczne rozwoju społeczno-gospodarczego powodujące degradację środowiska, ponoszone są w znacznym stopniu przez grupy o niższym statusie społecznym i ekonomicznym m.in. osoby ubogie czy bezrobotne.