Ukazały się Lazar a píseň (1960, Łazarz i pieśń), Moje blues (1966, Moje bluesy) oraz tom tekstów pisanych do klasycznych standardów jazzowych Miss Otis lituje... (1969, Miss Otis żałuje...). Pośmiertnie wyszedł tom Včela na sněhu (1982, Pszczoła na śniegu), niebędący rekonstrukcją książki planowanej przez poetę, tylko zbiorem utworów pisanych pod koniec życia i drukowanych w czasopismach. Ponadto Kainar tłumaczył poezję rosyjską i niemiecką i wydał kilka książek adresowanych do czytelnika dziecięcego. Jest również autorem utworów dramatycznych, przeważnie o wymowie satyrycznej. Najciekawszy z jego tekstów przeznaczonych na scenę to jeden z pierwszych czeskich przykładów teatru absurdu, dramat Ubu se vrací aneb Dršťky nebudou (wyst. 1949, Ubu wraca albo Flaków nie będzie). Pisał również dla czytelnika dziecięcego.
Na język polski tłumaczył jego wiersze Leszek Engelking. Ich duży blok znalazł się w jego antologii poezji czeskiej Maść przeciw poezji (Wrocław 2008).