Na scenę polityczną powrócił 21 kwietnia 1975 roku, kiedy to po ustąpieniu prezydenta Nguyễn Văn Thiệu i krótkich rządach wiceprezydenta Trần Văn Hươnga, jemu właśnie powierzono ten urząd. Jego rządy trwały jednak tylko kilka dni, do czasu aż wojska północnowietnamskie wkroczyły do Sajgonu i zajęły pałac prezydencki. 29 kwietnia 1975 roku Dương został zmuszony do podpisania aktu bezwarunkowej kapitulacji, następnie trafił do północnowietnamskiej niewoli. W 1983 roku został zwolniony i wyemigrował do Francji. W 1988 wyemigrował do USA i mieszkał z córką w Pasadenie w Kalifornii. Na emigracji milczał, nie mówił o wydarzeniach w Wietnamie, nie pisał pamiętnika.
5 sierpnia 2001 r. Dương upadł w swoim domu i został przewieziony do szpitala w Pasadenie, gdzie zmarł następnej nocy w wieku 85 lat. Śmierci Dươnga w dużej mierze nie opłakiwali zagraniczni Wietnamczycy, którzy nadal byli na niego źli za nakazanie żołnierzom południowowietnamskim złożenia broni i którzy widzieli w nim osobę odpowiedzialną za upadek Wietnamu Południowego.
Zobacz też Przywódcy Wietnamu Południowego
Przypisy