W innych dokumentach związanych ze sprawą jej nazwisko pojawia się jedynie w protokole Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Partii Robotniczej z 4 czerwca 1947, w którym, opisując incydent, stwierdzono, że „oficer radziecki przewoził obywatelkę rosyjską zaaresztowaną wagonem z Koszalina do Legnicy”. Według tegoż źródła Zofia Rojuk miała być zaaresztowana przez Milicję Obywatelską za współpracę z Niemcami. Badający sprawę dziennikarz Krzysztof M. Kaźmierczak powątpiewa w prawdziwość tego stwierdzenia, wskazując na to, że w tym samym protokole niezgodnie z prawdą napisano również, że podczas potyczki żołnierze radzieccy nie oddali ani jednego strzału.

Na wszystkich zaanektowanych przez ZSRR ziemiach automatycznie na mocy radzieckiego prawa władze radzieckie uznawały wszystkich jej mieszkańców formalnie za obywateli ZSRR (nawet jeśli przed zaanektowaniem nimi nie byli). Zofia Rojuk urodzona była na terenie dzisiejszej Ukrainy, a zatem traktowano ją, jako obywatelkę radziecką, nie polską, pomimo że większość życia spędziła właśnie w Polsce.