W latach 1986–1987 malarstwo Woźniaka zdominował ekspresjonizm. Powstałe w tym czasie obrazy odznaczają się bogatą fakturą wynikającą ze spontanicznego sposobu malowania oraz ostrą kolorystyką (Manipulacja, Przymierze Abrama, Cenię sobie to wewnętrzne doznanie, Pojedynek o kość biodrową, Kontur wewnętrzny). Okres ten wieńczy dramatyczny Dom dla nieuleczalnie chorych – pamięci Katarzyny Kobro, nagrodzony na wystawie „Droga i Prawda” we Wrocławiu.

Podczas pobytu na stypendium w Berlinie Zachodnim (1986) artysta zaczął, a w ciągu 1987–1989 rozwinął malarstwo symboliczno-metaforyczne. Wychodząc od symboliki chrześcijańskiej (Bramy raju, tryptyk Przemiana, cykl z Upadłym Aniołem), doszedł do indywidualnych ujęć kompozycyjnych, które zachowują jednak „sakralny” wysoki ton (Poprzedni ja, Budowniczy, Cielę). W serii „Mebli” (1989–1990) i nieco późniejszych kompozycji z pustymi wnętrzami (Nie tu, Salon Izy, Drabina, Kominek itp.) artysta odszedł od przedstawiania postaci. Obrazy z lat 1991–1992 (Rdzeń, Stos, Biblioteka i in.) operowały jednym planem i stonowaną kolorystyką.