To za pośrednictwem Komisariatu władze i urzędy polskie mogły kontaktować się z władzami Wolnego Miasta, a także z Wysokim Komisarzem Ligi Narodów, w skład Komisariatu wchodziła większość polskich instytucji rządowych działających na terenie Gdańska. Zgodnie z art. 8 konwencji paryskiej do zadań Komisariatu należało rejestrowanie i sprawdzanie sprawności morskiej statków polskich w Gdańsku oraz werbowanie załogi. W myśl art. 2 tej konwencji jedynie obywatele gdańscy posiadający wizę Komisarza mogli liczyć na dyplomatyczną opiekę placówek polskich zagranicą. Szczególnie w czasie pełnienia funkcji Komisarza przez Henryka Strasburgera (1924-1932) Komisariat był adwokatem przemysłu gdańskiego w Polsce i popierał zamówienia ze Stoczni Gdańskiej będącej wówczas wspólnym przedsiębiorstwem polsko-gdańsko-francusko-angielskim.
Istotną rolą Komisariatu i komisarza była ochrona obywateli polskich i ich własności. Komisariat miał znaczny wpływ na działalność organizacji polonijnych, na skutek, między innymi, działalności ówczesnych władz polskich doszło do rozbicia Polonii gdańskiej na dwa wrogie obozy, pod koniec lat 30., dzięki działalności ówczesnego Komisarza Mariana Chodackiego (na stanowisku 1936-1939) nastąpiło ponowne zjednoczenie.