Typowy dla cerkwi marmaroskich jest też dostawiany do fasady zachodniej przedsionek (zwany tu pridvor) o charakterze podcieniowym, często piętrowy. Wnętrza świątyni pokryte są fałszywymi sklepieniami, a przednawia – stropami. Sanktuarium oddziela od reszty świątyni ikonostas.
Cerkwie charakteryzują się wysokimi dachami, jednokalenicowymi, zwykle czterospadowymi, wspólnymi dla całego obiektu, lub podzielonymi na dwie części (oddzielny dach dla sanktuarium), krytymi kilkoma (nawet sześcioma) warstwami gontu o specyficznej, lokalnej formie. Świątynie zwieńczone są wysokimi (najwyższa, w Șurdești, ma 54 m wysokości), smukłymi wieżami, które wznoszą się nad piętrowym przedsionkiem, a jeśli przedsionka nie ma lub nie jest on piętrowy – nad przednawiem. W architekturze wież wyraźnie widać wpływy gotyku (występujące niekiedy małe, smukłe wieżyczki otaczające centralną iglicę trochę przypominają hełm wieży kościoła mariackiego w Krakowie). Inne elementy cerkwi przywodzą skojarzenia z architekturą drewnianą Małopolski (można tu mówić o wspólnych, karpackich wzorcach) – np. zwężenie zrębu ścian na pewnej wysokości uskokiem, przykrytym z zewnątrz daszkiem pulpitowym na całym obwodzie świątyni lub danym jej segmencie.