Decyduje o tym ich wiejski charakter, brak naleciałości architektury bizantyńskiej (widoczny wpływ gotyku bywa natomiast często bagatelizowany), w związku z czym ich architekturę traktuje się jako „autentyczną” architekturę miejscową, nierozerwalnie związaną z duchem tutejszej ludności, która jest postrzegana jako strażnik narodowych wartości. Tendencja ta zaowocowała pod koniec XX w. m.in. budową szeregu cerkwi w stylu marmaroskim w Bukareszcie i innych miejscach kraju, a także budową nowych, zakrojonych na szeroką skalę założeń monastycznych w samym Marmaroszu.
Architektura Architektura drewnianych cerkwi marmaroskich nawiązuje zarówno do wzorców cerkiewnych innych terytoriów rumuńskich, jak i do kościołów katolickich. Plan cerkwi, nawiązujący do architektury Zachodu, zazwyczaj jest dwudzielny, złożony z dwóch prostokątów: od wschodu mniejszego (często zamkniętego trójdzielnie – tworząc w ten sposób formę apsydy), który mieścił sanktuarium (odpowiednik katolickiego prezbiterium), oraz od zachodu większego (szerszego, wydłużonego, odpowiednika zachodniego korpusu nawowego), wewnętrznie jednak podzielonego już zgodnie z prawosławnymi wzorami ścianą z przejściami na nawę i przednawie, pełniące funkcję babińca (podział ten nie jest zaznaczony na zewnątrz budynku).