Non hoc iocosae conveniet lyrae; / Quo, Musa tendis? desine pervicax / Referre sermones deorum et / Magna modis tenuare parvis.
Zarys treści
Utwór podejmuje temat Boga zagniewanego na człowieka i karzącego jego grzechy za pomocą klęsk naturalnych – przez ludzkie przewiny Stwórca zakłóca wyznaczony przez siebie ład i harmonię. Pieśń zawiera dramatyczną i groźną wizję przyrody oraz nawiązuje do opowieści o biblijnym potopie i przypomnieniem obietnicy, jaką Bóg dał Noemu.
Forma utworu W Pieśni o potopie Kochanowski wykorzystał strofę saficką (11a, 11a, 11b, 5b), wykorzystywaną przez Horacego. Poeta zastosował liczne przerzutnie, pozwalające na zachowanie swobody intonacyjno-składniowej. Wczesne wydania utworu przy pierwszym wersie zawierały wskazówki dla wykonawców (Repet<itio>), co świadczy o tym, że Pieśń o potopie była traktowana jako przeznaczona do śpiewu.
Zobacz też lista dzieł Jana Kochanowskiego
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Pieśń I w serwisie Polona
Kategoria:Pieśni Jana Kochanowskiego Kategoria:Utwory literackie z 1570 Kategoria:Utwory literackie napisane strofą saficką