W eschatologii wedyjskiej tylko nieliczni po śmierci mieli szansą dostać się do świata bogów. Odbywać się to miało na skrzydłach lub w rydwanie . Pozostała większość dusz zmarłych ludzi udawała do pitryloki (świata ojców). Tam żyli dalej, ale tylko tak długo, dopóki ich męscy potomkowie składali w ofierze potrzebne im w zaświatach pożywienie, podczas comiesięcznej ceremonii śraddhy. Obiaty te mogli składać tylko męscy potomkowie z trzech ostatnich pokoleń zwani sapinda. Jednak przez pierwszy rok po śmierci ofiarę składano oddzielnie. Dopiero po odprawieniu specjalnego rytuału po około roku, błąkający się duch o cechach upiora (preta) doznawał oficjalnej zmiany statusu na przodka i zyskiwał prawo do kultu właściwego przodkom z pitryloki.
Mieszkańcy pitryloki Władcą pitryloki jest Jama, tytułowany stąd pitrypati (Pan Przodków). Pitrylokę zamieszkują trzy klasy istot: pitry – przodkowie ryszi – wieszczowie pradźapati – synowie mentalni Brahmana (manasaputra).
Przypisy
Kategoria:Światy niebiańskie i medytacyjne w hinduizmie Kategoria:Kult zmarłych w hinduizmie