Erpetosuchus – rodzaj niewielkiego archozaura o niepewnej pozycji filogenetycznej. Żył w późnym triasie na terenie dzisiejszych Europy i Ameryki Północnej. Został opisany w 1894 roku przez E. T. Newtona w oparciu o kompletną czaszkę wraz z żuchwą oraz fragmenty szkieletu pozaczaszkowego (BMNH R3139) pochodzące z formacji Lossiemouth Sandstone w północno-wschodniej Szkocji. Newton zaklasyfikował Erpetosuchus do tekodontów. W 2000 roku Paul Olsen, Hans-Dieter Sues i Mark Norell opisali niekompletną czaszkę (AMNH 29300) należącą do Erpetosuchus. Odkryto ją w 1995 w datowanych na noryk, około 212 mln lat, osadach formacji New Haven w stanie Connecticut. Długość czaszki opisanej przez Olsena i współpracowników jest szacowana na 65–70 mm. Erpetosuchus miał niską, długą czaszkę. Na przodzie szczęk znajdowało się niewiele zębów. Zęby są smukłe, stożkowate i zakrzywione – mierzą od 2 do 6 mm długości. Uzębienie wskazuje, że Erpetosuchus był drapieżnikiem polującym prawdopodobnie na niewielkie bezkręgowce. Nie jest pewne, czy kończyny przednie były wykorzystywane do poruszania się. Według Michaela Bentona i Alicka Walkera Erpetosuchus mógł być dwunożnym biegaczem. Nie odnaleziono kości kończyn tylnych, więc hipoteza ta nie może zostać potwierdzona.