W odróżnieniu od osób symulujących, u osób z zaburzeniami pozorowanymi pobudka jest wewnętrzna – jest nią potrzeba utrzymywania się w roli osoby chorej.
Cechą symulacji jest występowanie zewnętrznych pobudek – może to być np. możliwość uzyskania świadczenia finansowego, zdobycie dostępu do leków, uniknięcie pracy, przyjęcie do szpitala, zapewnienie sobie świadczeń medycznych np. wizyty domowej lekarza itd. Celem symulacji może być również uzyskanie uwagi lub współczucia.
Możliwa jest symulacja zastępcza (ang. by proxy), gdy w celu osiągnięcia korzyści objawy choroby (najczęściej somatyczne) prowokowane są u drugiej osoby. Np. rodzic może symulować objawy u dziecka chcąc wymusić wizytę domową lekarza pediatry. Zjawisko takie określa się jako zastępczy zespół Münchhausena
Kryteria diagnostyczne Rozpoznanie symulacji opiera się na stosowaniu kwestionariuszy i skal samooceny (do najczęściej stosowanych należy kwestionariusz TOMM oraz 15-punktowy test Reya) oraz na ocenie neuropsychologicznej z wykorzystaniem różnych zestawów cech sugerujących występowanie symulacji (np. klasyczny zestaw pięciu oznak Wadella).