Według podręcznika DSM-IV-TRKryteria diagnostyczne według DSM-IV-TR. Redakcja wydania polskiego Jacek Wciórka. Wyd. Elsevier 2008, s. 251 symulację należy podejrzewać mając do czynienia z jakąkolwiek kombinacją następujących okoliczności: medyczno-prawny kontekst (np. skierowanie do lekarza lub psychologa klinicznego przez prokuratora); znaczna rozbieżność między objawami relacjonowanymi przez pacjenta a wynikami obiektywnego badania; brak współpracy podczas badania i nieprzestrzeganie zaleceń dotyczących dalszego postępowania; występowanie cech osobowości antyspołecznej.
Niektóre testy psychologiczne (np. MMPI-2) zawierają skale kontrolne, mające za zadanie odróżnianie symulacji zaburzeń osobowości od rzeczywistego zaburzenia. Skale te posługują się pytaniami o symptomy, które rzadko występują przy rzeczywistych zaburzeniach, jednak osobie bez przygotowania medycznego kojarzą się z chorobami psychicznymi. Symulanci mają w takich skalach średnio istotnie wyższe wyniki od osób z prawdziwymi zaburzeniami. Nadmierna symulacja unieważnia wyniki testu.