silniki V12 Maserati oraz Ferrari osiągały moc rzędu 250–270 kW (330–360 bhp). Jednakże silnik Repco wytwarzał większy moment obrotowy – przy 6500 obrotów na minutę było to 316 niutonometrówNye uznaje ten moment obrotowy za równoważny 192 psi średniego ciśnienia użytecznego.. Silnik zainstalowany w lekkim Brabhamie BT19 miał także stosunkowo niskie zużycie paliwa – podczas debiutu BT19 wynosiło ono około 40 litrów na 100 kilometrów, podczas gdy silniki niektórych rywali zużywały około 70 litrów na 100 kilometrów. Oznaczało to, że samochód może wystartować do wyścigu z zatankowanymi 160 litrami paliwa, podczas gdy do Coopera-Maserati należało przed wyścigiem zatankować 250 litrów. Silnik miał jeszcze jedną przewagę nad konkurentami, mianowicie tanie części (np. blok silnika kosztował 11 funtów brytyjskich, a korbowód 7 funtów brytyjskich).

Jednostka oznaczona numerem 740 została użyta w trzech wyścigach sezonu 1967 i miała lżejszy blok silnika, w całości zaprojektowany przez Repco. Posiadał również przeprojektowane głowice cylindrów i inne ulepszenia. Układ wydechowy był w tym wypadku umieszczony centralnie i nie przechodził przez kratownicę przestrzenną czy tylne zawieszenie, jak to miało miejsce w przypadku serii 620. Samochód przy 8300 rpm osiągał moc 327 bhp.