Silnik ten, używany w modelu F-85 pomiędzy 1961 a 1963 rokiem, przestał być produkowany przez General Motors w związku z problemami z produkcją. Firma Repco umieściła w bloku Oldsmobile’a własne żeliwne tuleje cylindrowe, które były usztywnione dwoma odlewami ze stopu magnezu i zawierały głowice z jednym wałkiem rozrządu o napędzie łańcuchowym. Wewnątrz znajdowały się zrobione na zamówienie: wał korbowy (przez Laystalla), korbowody (przez Daimlera), oraz specjalnie odlane tłoki. Układ wydechowy silnika wychodził na zewnętrzną stronę bloku, a więc przechodził przez kratownicę przestrzenną przed wejściem do tylnego zawieszenia, układem, który znacznie komplikował projekt Tauranaka. Silnik był chłodzony wodą, z chłodnicami oleju i wody zamontowanymi w nosie.
Silnik serii 620 był, jak na swoje czasy, lekki – ważył około 154 kg, podczas gdy silnik Maserati V12 ważył około 227 kg. Osiągał moc 220 kW, tj. około 300 bhp przy 8000 obrotach na minutę;