W samochodzie z kratownicą przestrzenną czy monocoque’iem kokpit jest dziurą w strukturze, znacznie go osłabiając. W danym przekroju poprzecznym owalne rury są sztywniejsze niż okrągłe. Tauramac dostarczał owalne rury i używał ich, by usztywnić obszar kokpitu. Samochód ważył 567 kg, to jest około 68 kg więcej od dolnego limitu ustanowionego przez przepisy; mimo to był jednym z najlżejszych samochodów uczestniczących w sezonie 1966. Waga samochodu na początku wyścigu, wraz z kierowcą i paliwem, zwiększała się do 642 kg, tj. około 127 kg mniej niż mające mocniejsze silniki samochody Cooper T81-Maserati
mały|lewo|Tył Brabhama BT19. Oznaczenia:a) Tylna sprężyna śrubowab) Rura wydechowa „4 w 1” od prawego brzegu cylindrac) Wałd) Skrzynia biegówe) Odwrócony niższy wahacz, stanowiący część lewego tylnego zawieszeniaf) Wznoszący się w górę tylny brzeg osłony silnika Nadwozie modelu BT19 wykonane zostało z tworzywa sztucznego wzmocnionego szkłem i pomalowane zwykłymi kolorami Brabhama, tj. zielonym ze złotym poprzecznym pasem na nosie. Mimo że aerodynamika nie wpływała znacząco na Formułę 1 do sezonu 1968, Tauranac używał tunelu aerodynamicznego firmy Motor Industry Research Association, by udoskonalać kształt samochodu.