Brabham zwrócił uwagę na „nos opadły w dół i wznoszący się w górę tylny brzeg pokrywy silnika”, co przypisał „uwadze Tauranaka na szczegóły aerodynamiczne”. Podczas sezonu 1967 samochód pojawił się z małymi skrzydełkami na nosie, by zredukować wpływ siły nośnej na przód samochodu.
Wychodząc naprzeciw trendom ustanowionym przez Lotusa 21, całe zawieszenie jest na zewnątrz samochodu. Oznacza to, że masywne sprężyny i amortyzatory są zamontowane pomiędzy kołami i nadwoziem, gdzie kolidują z przepływem powietrza i zwiększają niechciany opór aerodynamiczny. Tauranac obstawał przy tym konserwatywnym podejściu, opartym na testach w tunelu aerodynamicznym we wczesnych latach 60., które wykazały, że bardziej skomplikowany projekt – ze sprężynami i amortyzatorami ukrytymi pod nadwoziem – poprawiłby opór tylko o 2%. Osądził on, że dodatkowy czas potrzebny do utworzenia projektu z ukrytymi sprężynami i amortyzatorami na torze wyścigowym przeważy nad tym niewielkim udogodnieniem. Przednie zawieszenie składa się z nierównych i nierównoległych podwójnych wahaczy. Przednie wsporniki to zmodyfikowane części firmy Alford & Alder, używane w modelu sedan samochodu Triumph Herald. Tylne zawieszenie składa się z jednego członu, odwróconych niższych wahaczy i dwóch drążków reakcyjnych, umieszczonych na odlanych ze stopów magnezu wspornikach.