thumb|240px|„Polska droga” Polskie drogi – stereotypowe sformułowanie, oznaczające źle rozwinięty system transportu, charakterystyczny dla Polski. Stereotyp ten wytworzył się jeszcze w odległej przeszłości i podtrzymywany był przez następne stulecia; oznacza rzadką sieć połączeń drogowych, wąskie, źle oznakowane drogi, często wyboiste i zaniedbane.
Również w czasach po wynalezieniu samochodu w początkach XX wieku drogi w Polsce pozostawały na wciąż niższym poziomie niż w krajach Europy Zachodniej. Wystarczy wspomnieć, że w Polsce pod koniec lat trzydziestych XX wieku na 63 169 kilometrów dróg o nawierzchni utwardzonej jedynie około trzech tysięcy kilometrów było w pełni przystosowanych do ruchu samochodowego. Stan taki utrzymywał się także w II połowie XX wieku i wobec stosunkowo niskiego postępu – w porównaniu z krajami sąsiednimi, zwłaszcza na południu i zachodzie – w rozwoju sieci dróg i autostrad w Polsce utrzymywał się po przekształceniach ustrojowych w latach dziewięćdziesiątych.