Do roku 1849 Polák pełnił funkcję profesora w Wiener Neustadt, w tym czasie nie używał już języka czeskiego w mowie. Swoje dzieci wychował w duchu niemieckim, nie były one prawdopodobnie w żaden sposób przywiązane do czeskiej kultury. Jeden ze studentów, Friedberg Mírohorský, mówił, że Polák krzywo patrzył na młodych Czechów, którzy zafascynowani twórczością Buriana odzywali się do niego po czesku, szorstko wskazując na służalstwo użytkowników języka niemieckiego. Współpracownicy Poláka donosili, że pod koniec swojego urzędowania na akademii nie był już w pełni sił umysłowych.
Po śmierci jego twórczość nie została zapomniana, wręcz przeciwnie – zaczęto wydawać jego dzieła w formie książkowej. W czasopismach z lat 70. i 80. XIX w. publikowano rozliczne poświęcone mu artykuły, wspominał go m.in. Mikuláš Aleš, relacjonując opowieść Vítěslava Hálka o spotkaniu z Polákiem. Prawdopodobnie już w 1882 r. zawiązano w Zásmukach stowarzyszenie mające na celu budowę pomnika poety. 13 lipca 1884 r. odsłoniono pamiątkową tablicę na budynku, który stał w miejscu dawnego domu Poláka. Na początku XX w. Alois Jirásek wydał powieść F.L.Věk, w której Polák jest jednym z głównych bohaterów. W 1907 r., wskutek starań prof.