Polák miał szczęście, gdyż swój poemat napisał w okresie, gdy odradzająca się czeska społeczność oczekiwała na wielkie, monumentalne dzieło, które dorównałoby dojrzałej, europejskiej poezji. Pozostała część twórczości Poláka jest gatunkowo i treściowo różnorodna. Wiele jego nieopublikowanych rękopisów spłonęło w pożarze Wiener Neustadt, w roku 1834 (przepadł wówczas fundamentalny dla twórczości poety utwór Vznešenost hudby).

Pierwszy pobyt Poláka we Włoszech (1815–1818) zaowocował napisaniem dzieła Cesta do Itálie, swoistego opisu podróży z Wiednia poprzez Styrię, Karyntię, Wenecję, Rzym aż do Neapolu. Opis ów pokazuje poetę jako bystrego obserwatora przyrody i architektury, ale także jako doskonałego znawcę włoskiej kultury i polityki. Dzieło ukazywało się fragmentami od 1820 r. w periodyku Dobroslav, wydawanym przez Zieglera. W formie książki opublikowano je sześć lat po śmierci Poláka, w 1862 r. Polák uczestniczył w wykopaliskach w Pompejach, gdzie poszukiwał antyków do kolekcji barona Kollera. W Cesta do Itálie znajduje się spora liczba transkrypcji antycznych napisów. Można powiedzieć, że poeta należy do prekursorów epigrafiki.