Biorąc pod uwagę procesy magnetohydrodynamiczne w dysku (transport momentu pędu), Blandford i PayneBlandford i Payne, 1982, MNRAS, 199, 883. zastąpili prędkość światła w próżni prędkością Alvfena i zaproponowali model przyspieszania dżetu, w którym główną rolę odgrywa siła odśrodkowa. W drugim wypadku, gdy dżet czerpie energię z szybkiej rotacji czarnej dziury, w procesie tym pośredniczą tworzące się w jej otoczeniu pary elektronowo-pozytonoweBlandford i Znajek, 1977, MNRAS, 179, 433..
Początkowo, energia dżetu jest zdominowana przez energię pola magnetycznego (wektor Poyntinga), a nie przez energię cząstek. Dżet powstaje jako powolny i słabo skolimowany wypływ. Przyspieszanie dżetu odbywa się stopniowo, mniej więcej wzdłuż pierwszego tysiąca promieni grawitacyjnych centralnej czarnej dziury, na skutek konwersji energii pola magnetycznego w uporządkowaną energię kinetyczną. Jednocześnie dżet jest skupiany w wyniku oddziaływania z otaczającym ośrodkiem, np. z wiatrem unoszonym z niewielkimi prędkościami z odległych obszarów dysku akrecyjnego, lub na skutek wewnętrznego ciśnienia uporządkowanych pól magnetycznych. Pewną rolę może odgrywać też pole promieniowania z dysku. Ten początkowy obszar kolimacji dżetu został zaobserwowany w galaktyce M 87 przy użyciu radiowych technik interferometrycznychJunor, W., Biretta, J.~A.