brunatny kwiatek (strofa 6) – badacze dopatrują się w nim dziurawca, hiacyntu lub koniczyny. Nazwy wszystkich tych roślin mają po łacinie końcówkę -ium, odpowiadałyby więc sformułowaniu dei filium (Boży syn). Kolor brunatny mógł reprezentować noc. Brunatny kwiat byłby więc Marią, która urodziła syna bożego nocą. czarny kwiatek (strofa 7) – czerń oznaczała ówcześnie pokorę, ubóstwo, rezygnację z pokus doczesnych i skromność.
Dwuwersowe strofy pisane są nieregularnym dziewięciozgłoskowcem, rymowane są parzyście i oparte na konstrukcji anaforycznej, przywołującej kolejne rośliny i ich barwy w początkach strofy. Refren jest czterowersowy, pisany sześcio- i siedmiozgłoskowcem (6, 7, 7, 6).
Utwór został opublikowany przez Władysława Nehringa, który z kolei opierał się na odpisie sporządzonym przez Wojciecha Kętrzyńskiego.
Przypisy
Bibliografia
Zobacz też kult maryjny symbole kwiatowe
Linki zewnętrzne Kwiatek czysty, smutnego sierca
Kategoria:Średniowieczne utwory w języku polskim Kategoria:Polskie pieśni maryjne