Tradycyjnie wyliczane źródła prawa: Koran, sunna (hadisy proroka Mahometa), idżma (konsensus uczonych czy też wspólnoty wiernych) i kijas (analogia) są faktycznie źródłami poznania prawa, zaś źródłem prawa muzułmańskiego sensu stricto jest BógMahmassani S.: Falsafat at-taszri’ fi-al-islam, s. 9. Co za tym idzie Koran, jako Słowo Boże, jest w koncepcji muzułmańskiej a priori wyczerpującym źródłem wiedzy prawniczej. W założeniach żaden przepis nie jest ważny, jeśli nie można go wyprowadzić z Koranu. W praktyce dotyczy to również tzw. „kanonicznych” zbiorów hadisów Proroka (np. Al-Buchariego, Muslima). Pozostałe usul al-fikh służą jedynie do wykładni prawa. Prawo islamu reprezentuje rzadki przypadek „prawa jurystów”. Zostało bowiem stworzone i rozwinięte jako system przez prywatnych specjalistów i to nauka prawa, a nie ustawa odgrywała rolę prawodawcyBielawski J.: Islam, religia państwa i prawa, Warszawa 1973, s.130.