Teoria Schachta na temat sunny Proroka J. Schacht badając pewne krótsze traktaty prawnicze autorstwa Asz-Szafi’iego, zamieszczone w tomie VII „Kitab al-umm”Kitab al-umm, Bulak 1326 h, t. VII, s. 87-336 natknął się na „wczesną koncepcję sunny” (arab. sunnat al-awwalin سنة الاولين), która dawała pierwszeństwo innym autorytetom niż prorok Mahomet, np. pierwszym kalifom (al-chulafa ar-raszidun الخلفاء الراشدون). Wystąpił on ze śmiałą tezą, iż w świetle dostępnych dziś źródeł nie da się udowodnić metodami naukowymi, że hadisy Mahometa pochodzą faktycznie z czasów twórcy islamu. Zachowane do dziś „kanoniczne” zbiory hadisów Mahometa zostały spisane przez Al-Buchariego (810-870), Muslima Ibn al-Hadżdżadża (zm. 875), As-Sidżistaniego (zm. 888), at-Tirmiziego (zm. ok. 892), Ibn Madżę (zm. 886) i An-Nasa’iego (zm. 915)por. Hitti Ph. K.: Dzieje Arabów, PWN Warszawa 1969, s. 329, czyli w przeszło 200 lat po śmierci Mahometa. System isnadów, którym muzułmańscy uczeni podpierają autentyczność hadisów, jest według zachodnich kryteriów naukowych zawodny, gdyż można go po prostu sfabrykować. Na podstawie badań wspomnianych traktatów Asz-Szafi’iego w „Kitab al-umm”, Schacht sformułował tezę, że ich autor zapożyczył ideę sunny Proroka (arab. as-sunna an-nabawija) od współczesnych sobie zbieraczy hadisów (arab. ahl al-hadis, al-muhaddisun).