Dawała ona bezwzględne pierwszeństwo hadisom pochodzącym od proroka Mahometa, tzn. mówiąc z grubsza tym, których isnady zaczynały się od Mahometa lub których treść wiązała się z osobą Proroka, dopiero potem dopuszczając hadisy innych autorytetów. Wynika stąd, że na początku muzułmanie powoływali się w wykładni prawa na hadisy innych autorytetówSchacht J.: op. cit., pass..
Powstanie mazhabów sunnickich W świetle krytycznych badań J. Schachta do ukonstytuowania się mazhabów sunnickich szafi’itów, hanafitów, malikitów i hanbalitów) nie doszło za życia ich eponimów, ale dopiero po przejściu z etapu ustnego przekazywania tradycji prawniczej danego jurysty do jej kodyfikacji (np. „Ar-Risala” Asz-Szafi’iego, „Al-Muwatta” Malika Ibn Anasa). Odrzucając tradycyjnie podawane daty powstania tych traktatów, a biorąc pod uwagę daty najstarszych zachowanych rękopisów tych dzieł, należy przyjąć, że zostały one spisane dopiero przez uczniów tych jurystów. Np. „Kitab ar-Risala”, w świetle badań paleograficznych jej najstarszego zachowanego rękopisu, tradycyjnie przypisywana uczniowi Asz-Szafi’iego, Ar-Rabi’emu (zm. 883), powstała 100 lat po śmierci tego ostatniegoKhadduri M., op. cit., s. 48-51;