Kolęda się z Allelują zwadziła – niedokończona średniowieczna anonimowa kolęda z XV wieku przeznaczona do śpiewania podczas noworocznych zabaw. Tematem utworu jest spór pomiędzy Kolędą a Allelują o ważność świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy w roku liturgicznym.
Znana współcześnie wersja utworu została spisana na początku XVI wieku, jednak pieśń jest najprawdopodobniej znacznie wcześniejsza – jej powstanie datuje się na drugą połowę XV w. Fragmenty dotyczące życia zakonnego wskazują, że była ona przeznaczona do wykonywania podczas zabaw noworocznych w klasztorach. Powstała prawdopodobnie w środowisku bernardynów, być może w ich klasztorze w Przeworsku.
Kolęda należy do średniowiecznego gatunku tzw. "sporów" (altercatio). Utwory takie skonstruowane były wokół zwady upersonifikowanych pojęć (np. Radości i Smutku). W tym wypadku kłótnia rozgrywa się pomiędzy Kolędą i Allelują, które walczą o pierwszeństwo w roku liturgicznym. Alleluja zarzuca Kolędzie lenistwo, jako że ta odpoczywała przez cały rok, aby zjawić się w kościele dopiero pod jego koniec. Oskarża ją także, o doprowadzanie do zgorszenia poprzez pijaństwo i bójki, jakie odbywają się wśród chłopstwa podczas zwyczajowego kolędowania. Kolęda natomiast zarzuca oponentce grzechy, które musiały spowodować, że nie była ona w kościele przez całe siedem niedziel (w tzw.