Dwa miesiące później (30 marca) Rząd Tymczasowy został uznany przez Jugosławię.
O zamiarze przekształcenia PKWN w Rząd Tymczasowy wiedziały wcześniej również Stany Zjednoczone. Franklin D. Roosevelt, przy braku rezultatów dotychczasowej mediacji brytyjsko-radzieckiej i dymisji rządu Mikołajczyka, postanowił przejąć inicjatywę w rozmowach z ZSRR. Po depeszy nadanej do Churchilla, 16 grudnia przesłał pismo do Stalina, w którym prosił o wstrzymanie się z uznaniem rządu lubelskiego aż do spotkania mocarstw. W odpowiedzi z 27 grudnia Stalin, powołując się na kryzys rządu londyńskiego, oświadczył, że nie ma poważnych podstaw do odraczania tej sprawy i wezwał Roosevelta i Churchilla do uznania Rządu Tymczasowego.
Na propozycję Stalina Wielka Brytania i USA odpowiedziały negatywnie. 1 stycznia 1945 na konferencji prasowej sekretarz stanu Edward Stettinius oświadczył, że rząd Stanów Zjednoczonych nadal utrzymuje oficjalne relacje dyplomatyczne z rządem na uchodźstwie. Na takim stanowisku stał również Churchill. Ponadto USA starały się zdyskredytować Rząd Tymczasowy na arenie międzynarodowej i wywierały presję na inne państwa, aby go nie uznawały.