Jednak problem podstawowy ukraińskiego ruchu odrodzeniowego – zaktywizowanie wschodniej Ukrainy – pozostawał otwarty. O ile szybko doszło do opanowania Kijowa przez ruch demokratyczny, o tyle wydawało się, że politycy ukraińscy nie mają koncepcji na dotarcie ze swoimi ideami do mieszkańców wschodnich regionów republiki.
Pasywność wobec tej części Ukrainy zaczęto przełamywać latem 1990, kiedy to zorganizowano w Zaporożu i Nikopolu wielkie obchody 500-lecia powstania Siczy Zaporoskiej. Obchody te dały demokratom ukraińskim klucz do wschodniej Ukrainy; kluczem tym okazało się wskrzeszenie kozackich tradycji tego regionu Ukrainy (na Ukrainie Zachodniej ten sam proces dokonywał się przez odwołanie się do tradycji Ukraińskich Strzelców Siczowych, i wojennej oraz powojennej partyzantki ukraińskiej).
Jednocześnie oczywiste było, że za wszelką cenę należy „zukrainizować” strajkowy ruch Donbasu – największego centrum przemysłowego Ukrainy. Ze zdwojoną energią zaczęli kursować do komitetów strajkowych Donbasu wysłannicy Kijowa. Proces ten, chociaż rozwijał się nie bez przeszkód, doprowadził ostatecznie do powstania w czerwcu 1991 Ogólnoukraińskiego Komitetu Solidarności Pracujących, którego przewodniczący Wołodymyr Iwaszczenko ściśle współpracował z opozycją Kijowa.