Pomimo tego względnego sukcesu bazą odrodzenia ukraińskiego była przede wszystkim inteligencja.

Uchwalenie Deklaracji o suwerenności Ukrainy Tuż po wyborach 1990 okazało się, że w koalicji pisarsko-dysydenckiej rysują się zdecydowane podziały. Niemniej najwybitniejszym osiągnięciem tego okresu było doprowadzenie do uchwalenia przez Radę Najwyższą Deklaracji o Suwerenności Państwowej Ukrainy.

Powstawanie partii politycznych Punktem różnicującym pisarzy i dysydentów stał się problem tempa zmian politycznych na Ukrainie. Dysydenci (Łukianenko, Czornowił, Chmara) byli niecierpliwi, chcieli doprowadzić do szybszego zradykalizowania Ruchu, zaś kijowscy pisarze (Pawłyczko, Dracz, Jaworiwśkyj), przywykli do nagłych zakrętów oficjalnego życia politycznego, uważali, że odpowiednia do sytuacji jest taktyka małych kroków. W efekcie sporów nieunikniony był konflikt dwóch najpoważniejszych grup politycznych w Ruchu. Aby sporem o taktykę działania nie osłabić największej organizacji ukraińskiej (Ruch liczył wówczas pół miliona członków i co najmniej trzy miliony sympatyków), obie zainteresowane strony postanowiły utworzyć własne partie polityczne.