kor. Gilsang). W tym okresie nauki szkoły tiantai dominowały nad wszystkimi innymi ze szkół doktryny. Ŭich’ŏn właśnie w naukach tej szkoły znalazł ogólną podstawę do zjednoczenia sŏnu i doktryny. Udał się do stupy Tiantaia Zhizhe, gdzie wyraził pragnienie przeniesienia jego nauk do Wschodniego Sae czyli Koryŏ.
Po kilku poselstwach wysłanych przez króla i królową, domagających się jego powrotu, postanowił wrócić do kraju. Przed powrotem złożył wizyty wielu wielkim mistrzom buddyjskim. W ciągu roku pobytu w Chinach stał się bardzo znany i ogólnie szanowany.
Do kraju powrócił w 1086 r. z wieloma tłumaczeniami Tripitaki i innymi tekstami. Podarował królowi 1000 tekstów buddyjskich i król pozwolił mu przebywać w klasztorze Hŭngwang. Podczas pobytu w nim prowadził badania naukowe, gromadził teksty Tripitaki z Japonii i Liao. Posługując się wieloma wydaniami Tripitaki z wielu krajów, uzupełniał brakujące teksty, których brakowało w pewnych wydaniach. Opublikował olbrzymi tom buddyjskich indeksów Sinp’yŏn chejong kyojang ch’ongnok (Nowy katalog tekstów buddyjskich sekt). Jest on uważany za najlepszy katalog tekstów buddyjskich. Publikował także książki porównawcze buddyjskich tekstów, które przyniósł do Hŭngwang sa. Katalog, który opublikował w 1090 r. zawierał 1010 książek w 4740 tomach.