Masakra w dniu 22 lipca thumb|Zwłoki pomordowanych i spalonych więźniów 22 lipca 1944 w celach Zamku Lubelskiego przebywało jeszcze około 1400 więźniów. Wkroczenie wojsk sowieckich do Lublina było już tylko kwestią godzin stąd władze niemieckie podjęły ostatnią próbę likwidacji więźniów. W godzinach porannych na Zamek przybyło specjalne komando egzekucyjne przysłane z siedziby lubelskiego Gestapo. Na czele tej niewielkiej jednostki stał SS-Hauptsturmführer Herman Worthoff, któremu towarzyszyli esesmani Zauder, Kölnel, Zerreske i Michwald, a prawdopodobnie także Wyłupski i Rot. W owym czasie na terenie więzienia nadal przebywała niemiecka straż – w tym naczelnik więzienia Peter Domnick oraz jego zastępca Andreas Hoffman.
Oprawcy udali się najpierw na oddział I, gdzie polecili strażnikom otworzyć cele o numerach od 7 do 11, po czym przez kraty otworzyli ogień do więźniów. Ponieważ aresztanci chowali się przed kulami pod ściany, Niemcy postanowili przeprowadzić likwidację więźniów w sposób bardziej systematyczny. Na miejsce egzekucji wybrano rozległą celę nr 35 na oddziale V, gdzie znajdowały się warsztaty krawieckie. Najpierw wymordowano przebywających tam ŻydówW większości byli to specjaliści oszczędzani dotąd ze względu na swą przydatność dla okupanta – krawcy, szewcy, stolarze, dentyści itp.