Niszczyciele typu Benham – seria dziesięciu amerykańskich niszczycieli, zbudowanych przed wybuchem II wojny światowej i służących w US Navy podczas jej trwania.
Historia Niszczyciele typu Benham jako jedne z pierwszych unaoczniły problem z jakim borykały się marynarki wojenne ówczesnych potęg morskich. W 1930 roku podpisany został Traktat londyński, narzucający jego sygnatariuszom ograniczenia tonażowe budowanych okrętów. W przypadku niszczycieli nie mogły one mieć większej wyporności niż 1500 ts. Jednak rozwój systemów napędowych i artyleryjskich i coraz większa waga przykładana do środków obrony przeciwlotniczej, wymuszał na konstruktorach budowanie coraz większych okrętów mogących pomieścić nowe systemy i urządzenia. W 1935 roku Sekretarz Marynarki Stanów Zjednoczonych zwrócił się do Rady Głównej o sformułowanie wymagań dla budowy nowych dwunastu niszczycieli, dla których środki finansowe zaplanowano w kolejnym roku budżetowym. Na podstawie analiz wykonanych przez Biuro Marynarki ds.