Następnie szef sztabu dywizji kawalerii w Krakowie (1893-1898), w 1898 był komendantem 2. dywizjonu Czeskiego Pułku Dragonów Nr 2 w Tarnopolu. 9 lipca 1899 mianowany na stopień pułkownika został dowódcą Galicyjskiego Pułku Ułanów Nr 2 w Tarnowie (1899-1904). Następnie dowódca 17 Brygady Kawalerii w Wiedniu (1904–1905). 30 października 1905 został mianowany generałem majorem i dowódcą 10 Brygady Kawalerii w Wiedniu (1905–1907) Potem ponownie dowódca 17 Brygady Kawalerii (1907–1909), W kwietniu 1909 objął komendę Dywizji Kawalerii Kraków (1909–1911). Na tym stanowisku 26 kwietnia 1910 został mianowany na stopień marszałka polnego porucznika. W 1911 został komendantem 12 Dywizji Piechoty w Krakowie (1911–1912) a potem wyznaczony na stanowisko generalnego inspektora kawalerii (1912–1914). W czasie I wojny światowej (od sierpnia do września 1914) dowodził 17 Korpusem. W październiku 1914 r. przeniesiony z powodu nieudolności w stan spoczynku. W marcu 1917 r. przywrócony do służby czynnej, a 14 maja 1917 został mianowany na stopień generała pułkownika. Był Namiestnikiem (generalnym gubernatorem) Galicji (1 marca 1917 – 1 listopada 1918). Prowadził politykę, szczególnie od traktatu brzeskiego, przeciwną narodowym dążeniom Polaków i popierał Ukraińców, uważając ich za bardziej lojalnych wobec Austro-Węgier.